Rus Nezavisimaya Gazeta`dan Türkiye analizi
Rusya’nın önde gelen gazetelerinden Nezavisimaya Gazeta, Türkiye’nin dış politikada yaşadığı eksen kaymasını ve bu dış politika değişikliğinde Erdoğan’ın rolünü ele aldığı bir analiz yayınladı.
Rus gazetesi, Erdoğan’ın ülke içerisindeki otoriterleşmesinin, Türkiye’nin dış politikasında köklü değişikliklere yol açtığını, Türkiye’nin dünyanın geri kalanından kopma yolunu seçtiği yorumunda bulundu.
‘Türkiye dünyanın geri kalanından kopma yolunu seçti’ üst başlıkla yayınlanan analizde; Erdoğan yönetiminin Dağlık Karabağ’daki çatışmalarda savaş senaryosunun açık bir şekilde hazır olduğu ve çatışmalarda taraf olması ve Ankara’nın müttefiki Azerbaycan’ın Erivan ile çatışmanın arka planına karşı gerekli olabilecek her türlü yardımı Bakü’ye sağlama yönünde defalarca yaptığı açıklamalar, Ankara yönetiminin Rusya, Amerika Birleşik Devletleri ve Fransa’nın eş başkanlık ettiği AGİT Minsk Grubu katılımcılarının yaptıkları açıklamalarla açık bir çelişki yarattı. Ve ortaya çıkan bu durum, Türkiye’nin liderliğini eleştirenlere iyi bir suçlayıcı zemin de sağladı.
Ankara sadece bölgesel bir çatışmayı kışkırtmakla kalmadı, kendi sorumluluğunda olan bölgelerden militanları Güney Kafkasya’ya taşıdı
Gazete haberinde, Ankara yönetiminin sadece bölgesel bir çatışmayı kışkırtmakla kalmayıp aynı zamanda Azerbaycan’a askeri teçhizat sağladığı, dolaylı olarak bölgedeki düşmanlıkları artırarak çatışmalara dolaylı yönden katılmayı başardığı belirtiliyor. Karabağ’da Türk tarafının resmi olarak sorumlu olduğu Suriye’den hükümet karşıtı paramiliter oluşumlara ait militanların tespit edilmesine de vurgu yapıyor.
Türkiye’nin bir dizi sorunlu dosyaları arasına Dağlık Karabağ sorunu da eklendi
Dağlık Karabağ sorunu ile yakın zamanda Türkiye’de olan bir dizi sorunlu dosyaya bir yenisini daha eklemiş oldu.
Uluslararası alanda tanınan Libya Ulusal Mutabakat Hükümeti’ne aktif askeri ve siyasi yardım sağlayan Ankara, Doğu Akdeniz sınırlarına ilişkin vizyonunu kategorik olarak ilan etti: Trablus ile petrol ve gaz sahalarının aranmasını yasal hale getiren deniz sınırlarıyla ilgili bir mutabakat anlaşması imzalandı. Türk araştırma ve savaş gemilerinin bu yaz Yunanistan ve Kıbrıs’ın çekişmeli bölgelerine girmesi neredeyse sınırlı bir silahlı çatışmaya yol açtı. 15-16 Ekim’de yapılması planlanan AB zirvesinin arifesinde, Akdeniz’deki durum normale döndü: Ankara, yaptırım uygulama ihtimali nedeniyle sert adımlar atmak istemedi. Ancak Türkiye’nin muhaliflerinin bu anlaşmazlıkta Türkiye’nin geri adım atması sonucu rehavete kapılıp gevşemeleri için hala bir nedenleri yok.
Moskova ve Ankara, Suriye’deki durumu istikrara kavuşturulmasına yardımcı olacak diplomatik bir formül üzerinde hiçbir zaman anlaşamadılar
Suriye’de de gerilim devam ediyor. Şimdiye kadar, bir kısmı Türkiye yanlısı isyancıların ve radikal grupların kalesi olan Suriye’nin İdlib vilayetinin yakında tekrar patlamayacağını iddia etmek için ikna edici bir neden yok.
Moskova ve Ankara, isyan bölgesindeki askeri durumun istikrara kavuşturulmasına yardımcı olacak diplomatik bir formül üzerinde hiçbir zaman anlaşamadılar. Dahası, Türk stratejistlerin Suriye’deki Rus askeri komutanlığının yükümlülüklerini nasıl yerine getirdiği konusunda bazı şikayetleri var. Zaten zahmetli bir çözüm arayışına düzenli olarak Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın tehditleri eşlik ediyor. Geçtiğimiz günlerde Kürt birimlerini ‘terörist’ olarak atıfta bulunarak, “Suriye’de hala var olan terör bölgeleri ya söz verildiği gibi temizlenmeli ya da biz gelip bunu kendimiz yapacağız” tehditlerinde bulunuyor.
Nihai bir süper devlet haline gelmeden önce Türkiye, eski Erdoğan destekçisi Ahmet Davutoğlu tarafından geliştirilen dış politika doktrinine bağlı kalmaya çalıştı. Bu doktrinin pratikteki ilkelerinden birisi de maksimum dış politika esnekliğini ve kritik bir düzeye ulaşılana kadar çatışmaların önlenmesini sağlayan “komşularla sıfır sorun” ve “önleyici ve öncelikli barış diplomasisi” idi.
Türkiye’de gücün bir kişinin elinde kademeli olarak yoğunlaşması ülkeyi komşularla ve büyük uluslararası ortaklarla yüksek bir çatışma yoluna götürdü
Bununla birlikte, Türkiye’de gücün bir kişinin elinde kademeli olarak yoğunlaşması sadece diplomasi önceliğini düşürmekle kalmadı, aynı zamanda ülkeyi komşularla ve büyük uluslararası ortaklarla yüksek bir çatışma yoluna götürdü.
Sürekli bir savaşın eşiğinde dengeleme eylemi, Erdoğan’ın milliyetçi seçmenlerin desteğini almasına yardımcı olabilir ancak Erdoğan’a jeopolitik, ekonomik ve hatta müttefik devletlerin desteğinin gelmesine yardımcı olmuyor.
Karabağ’daki durum, Ankara’nın kendi çıkarları için Rusya’nın stratejik bölgelerinde bile kategorik ve savaşmaya hazır olduğunu gösterdi. Bu, Türk liderliğine duyulan güvenin sınırlarını ortaya koyuyor.
