Levent Kaçar

Kördöğüşü bu; kısır, çorak bir döngü. Çabalıyor, dönüp duruyorum, bir bakıyorum arpa boyu bile gidememişim. İnsanüstü bir efor harcıyorum oysa, sonuç; elimde kalan sıfır noktası.

Yeniden başlıyorum savaşa, neredeyse gölgemle bile dövüşüyorum. Bazen kırıp döküyorum üstelik. Sanki dünyanın bütün yükü omuzlarıma çökmüş dibe çekiyor beni. Demeye dilim varmıyor ama; “ölümle dirimin birleştiği bir kör noktada*”yım sanki. İnadım inat ve yeneceğim seni hayat. Yeldeğirmenleriyle savaşan Don Kişot gelip çakılıyor usuma. Aklım alicengiz oyunu oynuyor bana.

Yılmak yok; “direnişke devamke, kararımız azimke.” Durulmalıyım; öfkemden kurtulmalıyım önce. Telkin ediyorum kendimi. Gemliyorum duygularımı. “Sakin ol.” diyorum kendi kendime. “Aklın oyun oynuyor sana; bir dur ve sakin ol. Dur artık ulan!” diye söyleniyorum beynimin kılcallarına. Yazmak ilaçtır ve yazıyorum fırsat bulduğum en küçük anda. Şaire çıktı adım; öykücüye, romancıya. Oysa ki hiç biri değilim halbuki Ahmet Arif’in meşhur dizeleri takılıyor içimdeki çığlığa; sessizce haykırıyorum.

“…Hiç biri değil halbuki/geçer süngüleri namluya/ başlar gece devriyesi jandarmanın…”

Bir türkü tutturuyorum sonra;

“Jandarma biz/ sosyalistiz/dostuz yalnız biz sana/ kurtuluşun bizimledir/ elini uzatsana…”

Voltadayım, ranza bir ömür yolu uzakta şimdi bana. Yol uzun, upuzun. Yürüyorum yıllarca.

“Nereye; buradan uzağa…”

Yunan efsanesindeki kuş avcılarının efsanesini hatırlıyorum. Kendimle konuşuyorum uzun sohbetlerin sarhoşluğunda. Ve artık susuyorum; çünkü inanın çok yorgunum…
*Ahmet Erhan şiiri ‘yaşamın ufuk çizgisi’

Kendimle kendimce sohbetler, Kasım sıcağında… 2021

Haber Etiketleri
guest
0 Yorum
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x