Pandemi ve insanlik!

HomeManşet Haberler

Pandemi ve insanlik!

‘Hava kurşun gibi ağır…N.H’ tam da bu günleri özetleyen bir dize sanki.

Ya da bana öyle geliyor!

Kimlerin, ne amaçla insanlığın başına bela ettiği, eti budu! belli olmayan bir virüsün teslim aldığı yaşamımız.  Yoksa, gerçek bir doğal felaket mi? diye sormayacağım. Sormayacağım çünkü, sonuçta nasıl algılanırsa algılansın, insanın doğayla ve doğal olmayan! mücadelesinin sonucu evrimleşen virüs, İngiliz sicimi gibi tepemizde sallanmakta.

Ne çok doğal karşılar olduk ölümü! Ve ölüm, elbette canlının doğalıdır ama, yine de yakıcı bir yanı vardır her kaybın yaşayan yüreklerde.

PAYLAŞTIKCA EKSİLEN DEĞİL ARTIK, ÇOĞALAN KAYIPLARA DAĞITMAKTAN EKSİLİYOR ACILARIMIZ.

Ezberlerimizi bozan, tüm öğrenilmişleri alt üst eden, korku ve paniğin insanların genlerine işlercesine yaşandığı bir zaman diliminden sağ çıkanlarımızın, ne kadar ‘sağlam!’ kaldıklarını sorgulayacakları bir zamana gebe yarınlar.

Psikolog ve Psikiyatr gereksiniminin tavan yapacağı bir gelecek.

Ya sistemin iğrenç çıkarlarına teslim olmuş bir insanlık, ya da bugünden sorgulayıp yarına taşımakla sorumlu olduğumuz insanın doğasına ait değerler.

Yapabilir ve başarabilir miyiz?
Yanıtım elbette ki evet.

Yeter ki, sevgiyle sarılmayı içselleştirelim örneğin.

Yeter ki, sadece dostum, arkadaşım dediklerimize değil, sana düşmanca! baksa bile sokak komşumuza da uzatabilelim ellerimizi.

Aç kalmışlara, soğuktan titreyenlere, yırtık ayakkabılı çocuklara ve eline bir not yazarak çaresizlikten ölümü tercih edebileceklere çevirelim yüreğimizi örneğin. Belki bir çocuğun daha yetim kalmamasını sağlamış oluruz bir dokunuşumuzla.

Ve sevginin insana ait en yüce değer olduğunu duyumsatalım ki, paylaşıldıkça büyüsün yürekler.

İnsanlık, yaşanılarak üretilebilir ancak.

Sloganlar ve söylemler yeterli olsaydı eğer, çoktan gerçekleşmiş olurdu devrimler!

 

İlyas Zeki Kutlu

14.12.2020

guest
0 Yorum
Inline Feedbacks
View all comments