Ormanın kalbinde, dağların gölgesinde filler yaşardı. Onlar, binlerce yıl boyunca barışın, sessizliğin ve sabrın bekçileri olmuşlardı. Gökyüzünün şarkısını, toprağın nefesini, suyun akışını dinleyerek yaşıyorlardı.
Bir yıl, gökler hiç olmadığı kadar ağladı. Seller yolları sildi, izleri yok etti. Filler suya ulaşmak için uzun yollar katetmek zorunda kaldılar. Küçük yavru, bu zorluğa alışkın değildi. Bir an annesinin gözünden kayboldu ve uzaklardan gelen çakallar saldırdı. Yavruyu alan çakallar, kanla beslenmeden huzur bulamayan bir türdü.
Filler için bu anlaşılmazdı. Onlar kendi aralarında tartıştılar:
“Bir canlı başka bir canlıyı öldürür mü? Onu yiyerek nasıl zevk alır? Bu nasıl bir yaşamdır ki, uzaklardan gelen bir canlı başka bir canlıyı yiyebiliyor? Hangi canlı tür kendi türünü öldürür, yer ki?” .
Anne fil yıllar sonra aynı çakalı gördü. Acısını hatırladı, gözlerinde derin bir hüzün vardı. Ama işte filler farklıydı: Onlar acıyı unutmazlardı, fakat kin ve intikam gütmezlerdi. Çünkü filler için yaşamın özü, bütün canlıların yaşama ve doyma hakkını kabul etmekti. Bu, onların yaşam tarzıydı.
Irmak ise dağlardan vadilere doğru akıyordu. Binlerce yılda kendi yolunu çizmişti. Uçurumların arasından coşkuyla akarken, vadideki hayvanlar ve insanlar onun suyundan faydalanıyordu. Ağaçlar ve bitkiler sessizce suya ulaşırken, insanlar ve hayvanlar birbirleriyle çatışıyor, kan döküyorlardı.
Filler hâlâ tartışıyordu.
Irmak coşkuyla akıyor, ağaçlar sessizce izliyor, bulutlar gürleyerek müdahil olmaya çalışıyordu.
Çakallar ise anlamadan, yalnızca yeni avlarının planlarını yapıyordu.
Filler biliyordu ki yaşamın özü şiddet ve intikamda değil, hatırlamada ve kabuldeydi. Onlar acıyı unutmaz, ama nefretle değil; yaşamın bütünlüğünü korumak için hatırlarlardı. Çünkü filler için her canlının suya ulaşma, karnını doyurma ve var olma hakkı kutsaldı.
Irmak akmaya devam etti. Fillerin sessiz bilgeliği, ağaçların sabrı ve bulutların gürültüsüyle birleşti. Çakallar ise hâlâ anlamıyordu: yaşamın sırrı öldürmekte değil, yaşatmakta gizliydi.
