Biz sustuk yıllarca konuştular
Yorulduk dinlemekten
Tıkasak kulaklarımızı duymazdık mı?
Olmazdı, bu kez onları böyle dan dan
Konuşturduğumuz için utanırdık
Bakınca çocuklarını arayan annelere
Yakalanınca çocukların pınar olmuş gözlerine
Utanırdık, çatlardık arımızdan.
Çoğumuz bildi bunları, düşündü
Tek tek ne yapacaktık ki?
Kol kola girdiğimiz
Omuz omuza olduğumuz günleri
Ne çabuk unuttuk
Yazık bize.
Belli ki daha bir saldıracaklar
Oynaştıkları karanlık
Sonrası hepimizin bildiği
Çok geçmeden olur memleketin
Yıllarca sürecek
Nur topu gibi bir zifiri karanlığı.
Biz göremeyiz o vakit peşi sıra aydınlığı
Yazık değil mi bugünün çocuklarına
Bırakmak böyle bir belâyı.
Vakit çok geç değil
İnanın ki vaktimiz de geçmiş değil
Bir silkinsek, bir kalksak ayağa
Dünya âlem görür
Bizde ne cevher var
Kaçıp gider bu cudamlar
Zor değil
Hele bir dürtsün herkes omuz başındakini.
