Beatles efsanesi John Lennon, zamanının en etkili avangard sanatçılarından birine aşık olmustu: Yoko Ono.
Zürih Sanat Müzesi’ndeki bir sergi, Ono’nun Beatles’tan çok önce başlayan ve bugüne kadar devam eden kariyerine kapsamlı bir genel bakış sunuyor.
Oko Ono, tartışmasız pop kültürünün en kötü niyetli isimlerinden biridir. Birçokları için o, John Lennon’u büyüleyen ve Beatles’ın sonunu müjdeleyen bir “cadı”demekte
Özellikle İngiliz gazeteleri onun kamusal imajını yok etmeye çalışmış ve böylece sanatsal çalışmalarını neredeyse geçersiz kılmıştı
Sonuç olarak, Ono’nun çalışmalarından, zamanın avangard, kavramsal ve pop art çevrelerinin dışında nadiren bahsedildi.
Kunsthaus Zürih’teki “Yoko Ono. Bu Oda Bulutlarla Aynı Hızda Hareket Ediyor” sergisi bunu değiştirmek istiyor. Ono’nun halka açık kişiliğini “rehabilite etmek amaçlı bir sergi.
Arkadaki kadın
Japon avangardist çevresindeki eğilim, Peter Jackson’ın Beatles hakkındaki belgeselinden kaynaklanmıyor. “Get Back” 1969’da Londra’daki efsanevi Rooftop Konseri provaları sırasında yapılan kayıtların sekiz saatlik bir derlemesiydi – ve bu Fab Four’un son performansı olacaktı.
İzleyici, Yoko Ono’nun yaratıcı sürece müdahale etmeden sakince ve sabırla gruba nasıl eşlik ettiğini görüyor. Kesinlikle Ono hayranı olmayan Paul McCartney bile bir keresinde filmde şaka yollu bir şekilde şöyle demişti: “50 yıl sonra inanılmaz komik olacak: The Beatles dağıldı çünkü Yoko bir gitar amfisine oturdu.”
Ancak Lennon ve Beatles’la geçirdiği zaman, Ono’nun çeşitli sanat biçimlerini kapsayan uzun kariyerinde yalnızca kısa bir ara dönem: Kadın bir sanatçı, şair, oyuncu, şarkıcı ve politik aktivistti ve ayni zamanda Fluxus hareketini şekillendirdi.
radikal aristokrat
Yoko Ono geçen ay 89 yaşına girdi. 1930’larda ve 40’larda Japonya’da aristokrat koşullarda büyüdü, ancak savaş sonrası yıllarda açlık ve sefaletle karşı karşıya kaldı. 1950’lerin başında ailesi, Yoko’nun sanat eğitimini tamamladığı ve ilk eylemlerini ve performanslarını geliştirdiği Amerika Birleşik Devletleri’ne taşındı.
akı posteri
“Perpetual Fluxfest”, New York’taki Cinematheque’deki bir Fluxus etkinliği için afiş, 1965. Eduardo Simantob
John Cage gibi avangard besteciler, 1916’da Zürih’te ortaya çıkan ve Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Berlin, Paris ve New York’a yayılan Dadaizm gibi Fluxus sanatçıları için etkileciydi
Başlangıçta, Fluxus sanatçıları kendilerini “Neo-Dadaistler” olarak adlandırdılar, ancak Dada gazilerinin tavsiyesi üzerine Maciunas, mevcut ruh halini yansıtmak ve zaten kurumsallaşmış bir hareketin tuzaklarından kaçmak için yeni bir terim icat etti.
Bu arada Ono, besteci La Monte Young ile New York’taki dairesinde deneysel müzik etkinlikleri düzenledi ve 1961’de ilk halka açık performansını Carnegie Recital Hall’da verdi. 1964’ten itibaren çalışmaları, New York’taki küçük avangardist çevrenin ötesinde dalgalar yarattı.
Videosu Kunsthaus’ta izleyicileri karşılayan kavramsal performans “Cut Piece”, Ono’yu makasla gösteriyor. Filmde sanatçı seyirciden kıyafetlerinin bir kısmını kesmelerini istiyor.
Gösteri, kimlik ve cinsiyet konularını ele alıyor ve 1969’da Jon Hendricks ve onun Gerilla Sanat Eylem Grubu da dahil olmak üzere sanatçılar tarafından başka bağlamlarda tekrarlandı.
