Toros Dağları’nın eteklerinde, rakımı 1000 metreyi geçen, kışları sert ama yazları yumuşak geçen bir köyde yaşayan Yaşlı Yörük, her sabah güneşi kavak ağacının altındaki sandalyesine oturup izlerdi. Doğa burada bambaşka bir dil konuşur, rüzgâr yaprakları okşarken sessiz bir melodi fısıldar. Gün batımında da aynı yerde, hafif esen yelin dansına eşlik eden kavak ağacının yapraklarının melodisiyle güneşin ufka veda edişini saatlerce izlerdi.
Bu köyde kuşların göç yollarını bilen tek kişi oydu. Her yıl, ibibik kuşunun bahçesinden geçip konakladığını gözlemlemişti. Ne var ki, bu bahar beklediği dostu henüz gelmemişti. Ruhu bir türlü rahat etmiyordu, içini bir hüzün kaplamıştı. Onun için bu sadece bir kuş değil, doğanın kendisine sunduğu özel bir armağandı.
Bir gün, uzaktaki büyük şehirde yaşayan küçük kızı, çocukluk anılarının peşinden babasını ziyarete geldi. Babasını ve annesini görmek istedi, köyle başka bir bağı olmasa da geçmişi burada saklıydı. Ne kadar daha süreceğini kimse bilmese de, çocukluk izleri ve ailesinin sıcaklığı buradaydı.
Gün batımında, babasının her zamanki yerine oturduğunu gördü ve yanına giderek bir taşın üzerine ilişti. Babasıyla konuşmaya başladı, ancak babası kızının sorularını pek duymuyordu. Aklı, bu yıl ibibik kuşunun neden henüz gelmediğinde takılıydı. Kızı babasının durgunluğunu fark etti, içini bir endişe kapladı. “Acaba bir derdi mi var, hastalandı mı, annemle mi tartıştı?” diye düşüncelere daldı.
Bir süre sonra babası sessizliği bozdu, gözlerini ufka dikmişti. “Bu yıl ibibik kuşu neden gelmedi? Yolda bir şey mi oldu, bana mı küstü, yoksa artık burayı beğenmiyor mu?” diye mırıldandı. Kız, babasının yüzüne baktı, o da aynı sessiz hüzne kapılmıştı.
İkisi de düşüncelere daldı, gözleri ufukta kaybolurken içlerinde derin bir boşluk hissettiler. Belki de ibibik kuşunun gecikmesi, yılların geçişiyle ilgiliydi. Belki de artık bazı şeyler değişiyordu, zaman sessizce onları da değiştiriyordu.
O gün, kız babasının dünyasına biraz daha yaklaşmış oldu. Her yıl bahçeye uğrayan o küçük ibibik kuşunun aslında sadece bir kuş olmadığını, babası için anlamının bambaşka olduğunu anladı. Ve o akşam, kavak ağacının melodisi eşliğinde, babasının sessiz endişesine ortak oldu.
Belki bir daha ibibik ötmez bu bahçede, belki de sabahı selamlayan cılız sesi, artık yankılanmaz dalların arasında. Belki güneşin doğuşunu görür gözler, ama batışına kavuşamaz; ya da batışı seyreder sessizce, fakat bir daha doğuşunu selamlayamaz ömür.
Belki ertesi gün ibibik kuşu gelir, belki de bir daha hiç görünmezdi. Ama o akşam, babasıyla yan yana otururken, yılların akıp gidişini hissettiler. Zaman kimseyi beklemezdi. Ama bazı anlar öyle değerliydi ki, kaybolan yılları bile telafi edebilirdi.
Sessizlik içinde baba ve kız, akşamın serinliğinde birbirlerinin varlığında huzur buldular. Belki de en önemli şey, ibibik kuşunun gelip gelmemesi değil, birlikte geçirilen zamandı. O anda birbirlerine bakarken, anladılar: hayat bazen gökyüzünden bir kuşun eksikliğiyle anlatılırdı. Ve bazen en anlamlı anlar, bir kuşun kanat çırpışını bekleyerek yaşanırdı.
İnsan doğup büyüdüğü anılarının olduğu yerleri hep hatırlar. Oralarda yaşamak ister. Aslında herşey hatıralarda kalmıştır. Zamanla herşey değişiyor ama insanın hatıraları silinmiyor.
Ali Şahin Bey, Baba ile evlat arasındaki iletişimi çok güzel anlatmışsınız. Bu zamanda insan bir yerde yaşamıyor. Ekmek parası için dünyayı dolaşıyor. Zamanı gelince de göçmen kuşlar gibi sılasına dönüyor.. Tabi dönebilirse!
Teşekkürler Murat Bey!
Gerçekten çok etkileyici bir hikayeydi okurken hem düşündüm hem duygulandım emeğinize sağlık paylaşımınız için teşekkür ederim dayıcığım
Teşekkürler Erdem !