Naim Kandemir
24 Şubat 2022 Çanakkale * ”Ölmek Yok” şiirinden,N.K.“
Doğduğumuz ülkeyi
Hiç değilse bulduğumuz gibi bırakmadan
Haramilerden temizlemeden bu toprakları
Gitmek yok, ölmek yok.”*
Cengiz!
Aslında bizim kuşağın problemi şurada: Herkes içtenlikle biliyor ki 1974-12 Eylül 1980 tarihleri arası 78’lilerin en mutlu olduğu dönem. Bu mutluluk; hayatın içinde, kolektif, hâlâ tadı herkesin damağında kalmış ve eşiği çok yüksek bir mutluluktu.
Bir hayal hatası oldu ve görüldü ki 13 Eylül 1980’den itibaren o mutluluk dönemi çocuklarının yolları ayrılmaya başladı. Kimi paraya, kimi mala-mülke, kimi statüye kırdı direksiyonunu.
Gençliklerinde yaşadıkları ve mutlulukla zihinlerine nakşettikleri hatıraları gün gelip türlü nedenlerle âdeta şifreli bir kasaya hapsedip, kasanın şifresini unutmaya çalışanları bir şey hayatları boyunca dürterek, o şifreyi ne yapsalar unutturmadı onlara. Çünkü onlar kasaya mutluluklarını hapsetmişlerdi.
Çok zordur paraya, mala-mülke, üne kavuşmuş olup da mutluluğa aç kalanların hayatı. Onların mutluluklarının şifresi ellerindedir ama o şifreyi kullanacak cesaretleri yoktur. Çünkü onlar öldüklerinin bilincinde olmayan ayaktaki ölülerdir.
78 Kuşağı’ndan çok azı da yalnızca hatıralarını aldı yanına. Onların yükü hâlâ ülkenin ve halkın dertleridir. Kimsenin kimseyi eleştirmesine gerek yok bunca yıldan sonra. Herkesin aynası kendine.
Bizim kuşak hatalarıyla, günâhlarıyla ömrünü doldurdu sayılır ve özgül ağırlığı kadar da tarihte yerini alır artık.
Yalnız, bu noktada bir sıkıntı var. 78’liler, 68’lilerden ateş gibi bir miras devralırken, kendilerinin bırakacağı, çoğu kül olan sönmüş bir ateşle gençlerin ne yapacağı düşündürüyor beni. Hele öyle bir zamana denk geldik ki her zamankinden daha çok karanlığı aydınlatacak ateşe ihtiyaç var.
Gönül borcunun üstü çizilmez! Zira âdettendir, gidenin arkasından sorarlar; nasıl bilirdiniz, diye. Hem bu kuşağın gönül borcu yabancıya değil ki! Başta ya çocuklarına, ya torunlarınadır… Kalanların hep bir araya gelip şu ateşi harlaması gerekmez mi? Hiç olmazsa, 70’lerin ortalarında bulduğumuz şekilde ülkeyi gençlere bırakmak için.
