Bir cesaret baladıdır reddetmek, yani kabul etmemek, doğru olmayan veya defolu bir şeyi tekrardan sahibine geri iade etmek.
Yalnız kalınca insan kendisine yöneliyor; kendi karşısında dokunacağı, konuşacağı, öldüreceği bir şey kalmayınca, insan dönüp bu defa da kendisine yöneliyor. Etrafındaki herkesi öldüren biri bir süre sonra kendisini de öldürür.
Peki ya böyle biri kendini çok seviyorsa kıyabilir mi kendisine!
Bizim “sözde rektör de” öyle oldu işte, sıra kendisinde; bakalım kendisine kıyacak mı adam!
Ben devletim, demiş en sonunda. O da biliyor ki, devlet ve bilim yan yana gelmez! Devlet ve ölüm gibidir devlet ile bilimin yan yana gelmesi.
Çocuklar, bu büyük çocuklar, puanlarıyla ölçtüğümüz bizim büyük çocuklar nasıl da tozunu attırıyorlar senin.
Alnı ekranlardan kırış kırış kırılmış halk sizi izliyor, gece yarısı olunca anneler ve babalar genç oğullarını, genç kızlarını cevapsız arıyorlar, uykularına uzanıyorlar sonra sizin coplarınıza ve tüfeklerinize uzandığınız o saatlerde.
Oysa öldürür herkes sevdiğini
Bu böyle biline,
Kimi acı bir bakışıyla,
Bir tatlı sözle kimi,
Korkak öpmesiyle,
Cesur kılıcıyla!
Kimileri gençken öldürür,
Ve bazısı yaşlanınca;
Şehvetin elleriyle boğar kimi,
Kimi de paranın marifetiyle:
En kibarı bıçak kullanır, çünkü
Ölüm daha çabuk soğur böylece.
Oysa Öldürür Herkes Sevdiğini-Reading Zindanı Baladı / Oscar Wilde
Sıktığınız kurşunu artık kendi kalbinize sıkmanın zamanı geldi, olmayan kalbinize sıkın son kurşununuzu da. Ayaklarınız da yok sizin kendinizin ait, nereye gideceksiniz acaba o da belli değil.
Aşağıya bakın diyorsunuz; aşağıya bakmayacağız diyor çocuklar.
Başınızı kaldırmayın diyorsunuz; kaldıracağız diyor onlar, işte çocuklardan bir ses; “göğe bakma yasasını inşa ediyorlar, yerden kopuş yasasını yani…”
Korkuyorsunuz, kendi yalnızlığınızdan, kendi baladınızdan korkuyorsunuz ama kendinize kıyacak cesaretiniz de yok.
Kendine bir yardımcı bile bulamayan bir rektör, yalnız bir balad gibidir, devletim diyor ama kendine gönüllü bir makam şoförü bile bulamıyor!
Makam aracına binmekten korkuyor, oysa kimsenin elinde bir çakı bile yok, ve bu çocuklar çakıcıdan çok.
“Sözde akademisyenler” sırtını dönüyorlar, konuşalım diyorlar konuşamıyorsun, o kadar yalnızsın ki…
“Sözde öğrenciler” soruyorlar sana, ama ben devletim diyorsun ve yine yalnızsın!
Rektörsün, devletsin, bilimsin, kayyumsun da peki sen tam olarak nesin kardeşim.
Akşam olur karanlığa kalınca türkülerdeki gibi, öykülerin “korku baladı” oluryorsun.
Ama bu çocuklar cesaret baladı, zindanlarda korkusu olmayan cesaretin baladı, ya sen! korkuluk baladı mısın?
İş arayanlar var, bir kayyuma bakar her şey, sana gelecekler de vardır; mesela “Metiner,” mesela şu gazeteci “Şener,” ahlaki yeterliliği olsa ya da başındaki partiyi bırakabilse “Perinçek” de olabilir.
Sana yardımcı mı yok, çok mu yalnız kaldın!
Allah yardımcın olsun diyeceğim ama diyemiyorum, çünkü Allah’tan kulağıma şu uyarı sesleri geliyor:
Ey iman edenler! Allah’a karşı gelmekten sakının ve her zaman doğru ve yerinde söz söyleyin. Ahzâb / 70. Ayet
Hep yalana kulak verir, durmadan haram yerler. Sana gelirlerse, ister aralarında hüküm ver, ister onlardan yüz çevir. Eğer onlardan yüz çevirirsen sana hiçbir zarar veremezler. Ve eğer hüküm verirsen, aralarında adaletle hükmet. Allah âdil olanları sever. Mâide / 42
Yahu Allah’tan korkun biraz, herkesi tutukluyorsunuz, kendinizden başka herkesi yok sayıyorsunuz.
Var mısınız şimdi de kendinizi bir kereliğine yok saymaya.
Allah da biliyor ki sen rektör değilsin, çocuklarımız da terörist değil.
Rektörden çok bilime sürülmüş kötü bir ruj gibi duruyorsun.
Nesin sen, bilmiyoruz…
Sahi seni kim getirdi sayın kayyum;
Bilelim de söyleyelim seni getirene, “kayyumunu da al git” diyelim, ortalıkta heba oluyorsun, yazık değil mi sana?
Mazlum Çetinkaya
