Cezaevinde kansere yakalanan ve 4. evre olana kadar tahliye edilmeyen KHK mağduru polis Abdulvahit Tuncay öldü.
SON SÖZLERİ:
“4-5 ay sandalyenin üzerinde sabahlara kadar oturdum. Hiç uyuyamadım. 25-30 dilekçe verdim. Ne revire ne doktora götürdüler.”
Tekirdağ Kapalı Cezaevi’nde kansere yakalanan ve durumu ağırlaşana kadar tahliye edilmeyen eski polis memuru Abdulvahit Tuncay hayatını kaybetti. Doktora götürülmek için 30 dilekçe yazan Tuncay, 4-5 ay boyunca sabahlara kadar sandalye üzerinde sabahlamak zorunda bırakıldı.
Hayatını kaybeden Abdulvahit Tuncay’ın eşi Songül Tuncay, “Eşimi ölüme terk ettiler. Revire bile çıkartmadılar. 25-30 dilekçe vermiş. Yerde yatırmışlar. Hastane heyeti işi yokuşa sürdü. Kanser, bütün her yerine yayıldığı halde 24 Nisan’a kadar tahliye etmediler. 70 kilodan 50 kiloya inmişti. 4’üncü evre pankreas kanseri, siroz ve ciğerlerine su topladığı halde tahliye etmediler. Bir ay boyunca uğraştık.” dedi.
Hasta mahpusların tedaviye ulaşım engeli
Cezaevlerinde yaşanan hasta hakkı ihlallerinin en önemli sebeplerinden biri hasta mahpusların tedaviye erişimlerinin önündeki engellerdir.
Cezaevinde bulunmanın doğası gereği bireye eza ve acı duygusu verdiği bilinmektedir. Bireyin kendi hakkında karar verme özgürlüğünün elinden alınması bu acının temelini oluşturmaktadır. Bunun yanı sıra hapishaneler ve infaz sisteminin, kapatılmanın doğasına içkin bu acı ve ezayı arttırmaması ve ayrı bir cezalandırma aracına dönüşmemesi gerekmektedir. Uluslararası standartlar, sözleşmeler, protokoller, hasta haklarını özgürlüğü kısıtlanmış bireylerle, toplumun diğer kesimleri arasında hiçbir fark gözetmeden yerine getirmeyi zorunlu kılmaktadır. Bu bağlamda, BM Avrupa Cezaevleri Kuralları REC (2206) 2 Sayılı Tavsiye Kararı Ek, 1. Bölüm 1: “Özgürlüğünden yoksun bırakılan herkese insan haklarının gerektirdiği gibi saygılı davranılmalıdır” der.
Ülkemizde de Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkında kanunun (5275 s.k.) 6. maddesinin f fıkrasında; “Ceza infaz kurumlarında hükümlülerin yaşam hakları ile beden ve ruh bütünlüklerini korumak üzere her türlü koruyucu tedbirin alınması zorunludur” ibaresiyle yaşam ve sağlık hakları koruma altına alınmıştır.
Tedaviyi zorlaştıran maddi koşullar
Cezaevlerinde kalan hastaların sağlık haklarına erişiminde oldukça büyük sorunlarla karşılaştığı görülmektedir. Bunların başında:
Kelepçeli muayene ve tedavi,
Tek kişilik bölmeli ring araçlarıyla sevkler,
Sevklerin uzun sürelere yayılması ve geciktirilmesi,
Sağlık raporlarının -talep edildiği halde- hastalara verilmemesi,
Cezaevinde kalması mümkün olmayan ağır hasta mahpuslara “cezaevinde kalabilir” raporu verilmesi ya da cezaevi koşullarının düzeltilmemesi,
Tetkik ve tedavileri esnasında ayrımcı ve nefret söylemlerine maruz kalmaları,
Dış güvenlik sorununun çözülememesi gerekçe gösterilerek hastane sevklerinin ve hasta kontrollerinin zamanında yapılamaması,
Bulunduğu cezaevinden başka cezaevine nakil edilen mahkumların sağlık dosyalarının geç gelmesi, yeni geldiği kurumda ilaç temininin gecikmesi ve geldiği kurumda ya da kurumun bulunduğu il/ilçe hastanelerinde hastanın takibini yapacak ilgili uzmanlık dalı hekimin bulunmaması,
Besin değeri düşük yemekler, diyet yemeklerinin verilmemesi, yeterince gün ışığından faydalanılamaması, temiz suya erişimde yaşanan problemler, cezaevinin bulunduğu ilin iklim koşullarına göre ısıtılmaması, mahkumlara yeterli temizlik malzemesi verilmemesi, her mahkuma bireysel temizliği için verilmesi gereken temizlik maddelerinin ortak kullandırılması, sıcak suya erişimde ki kısıtlamalar hastalıkların sağaltımını zorlaştırmakta, bulaşıcı hastalıkların yayılmasını kolaylaştırmaktadır.
Son dönemlerde cezaevlerindeki ölüm oranları hasta mahpuslar sorunun acil bir şekilde çözülmesi gerektiğini ortaya koymaktadır. Hasta mahpuslar ya cezaevlerinde ya da durumlarının ağırlaşmasının ardından tahliye edildikten kısa bir süre sonra yaşamlarını yitirmektedirler.
Bu cinayetlerin hesapları umarım sorulur. Hesaplar ahirete kalmasin.