Naim Kandemir
Yalçın Bürkev’e
Bu seferki rüyam gerçek ve yazdıklarıma da benziyor. Yazdığı neyse rüyası da o durumu sanki. Dün geceki rüyamı anlatayım şimdi.
***
Yeni bir kitabım çıkmış. Diyorlar ki senin bu kitabın, şehirde çok lüks bir site var, en çok orada satılmış. Kapış kapış gitmiş orada yeni kitabım. Şaşırmamak mümkün değil. Müslüman mahallesinde ne kadar salyangoz satılabilir ki?
O lüks sitenin önüne gidiyorum. Nizamiyede sanki görünmez harflerle yazmışlar ama ben okuyorum: fakirler giremez! Sitenin öyle bir azameti var ki hemen insana kendi kendine mensup olduğu sınıfı hatırlatıp ayağını denk aldırıyor!
Bu psikoloji içinde cesaretim kırılmış geri dönerken arkamdan gelen “dayı ne arıyosun?” sesiyle irkilerek durup yavaş yavaş geri döndüm. Seslenen güvenlik müdürüymüş sitenin. Sonuçta müdür de maaşlı, emekçi sayılır deyip meramımı anlattım kendisine.
Müdür, elini omzuma koyup başladı anlatmaya:
–Bak dayıcım, evet o bahsettiğin kitaptan ben çok teslim ettim villa sahiplerine. Demek sen yazmışsın. Ne yazmışsan bilmiyorum ama bu insanlar öyle her şeyi beğenmezler…
Araya girip soruyorum; okuyanların kitap hakkkında söylediklerinden duyduklarını. Söylüyor müdür:
-Valla dayıcım, diyorlar ki; bu da o kadar bu ülkenin ekmeğini yedi, suyunu içti ama hâlâ akıllanmamış, eleştirip duruyor… Haa, yalnız şunu da bil dayı: bu villa sahiplerinin hepsi senin gibi eski solcu! Ama bunlar senin gibi değil, akıllanmışlar… Hakkaten sen bir hastalık mı geçirdin, bunca kitabı yazanda akıl olmaz mı ki?
Ne desem hiçbir şeye yaramayacak, yanıt vermemek ayıp olur diye yine de kısaca yanıt verdim sorusuna müdürün:
–Haklısın, bende hayal koması hastalığı var… Bizim birçok arkadaş da aynı hastalıktan muzdarip…
***
Hatırladığım rüyam bu kadardı. Sabah sabah bu rüya beni iyice bir neşelendirdi. Başkaları gibi kâbus görmekten iyidir, hem de yayıncıma anlatınca rüyamı sevinecektir garibim!
20.11.2022
Çanakkale
