Ağızlarımızda boş bağırsak kokusu, midelerimizde kemirgen bir fare, aklımızda sevdamız… Vücutlarımız küçülmüş, derilerimiz kemiğimize, karnımız belimize yapışmış… Açlık grevi direnişimizin bilmem kaçıncı günündeyiz. Usumuzda asla öldüremediğimiz açlık duygusu. Fantazilerimizi süsleyen mis kokulu yemekler. Tatlılar, tuzlular… Sosuna, kokusuyla bandırdığımız fırından yeni çıkmış sıcak pide…
İhtiyaç hayalin, hayal yaratıcılığın kıvılcımıdır.
E 11 koğuşu, Metris.
12 04 1981 28 günlük açlık grevi.
Yine böyle pasif direnişin aktif ağırlığını hissettirdiğimiz bir günde Zeynep Oral ‘la tanıştım. Sanırım Milliyet gazetesinde yazıyordu. Sıkıntıdan küçük ilanlara, hatta ölüm ilanlarına kadar okuduğumuz gazetelerin köşesinde Zeynebi okumak rahatlatıcıydı. Bizlerden bahsediyordu. Midemizi kemiren fareden, insanlık onurundan ve haklarından bahseden köşe yazıları, gazetenin mürekkep kokusu ve sayfaları çevirirken yeni bir haberin varlığı ihtimali… Tüm bunlar, bizlerin, siyasi tutsakların direnişi ile yaratılan umuttu.
Yıllar, yıllar sonra Ortaköy’deki stantımı izleyen sarışın, güler yüzlü bir hanımefendi ile karşılaştım. Hiç yabancı gelmemişti. Onu köşe yazılarında ki profil resminden tanımıştım. Aramızda şöyle bir diyalog geçmişti :
– Ee afedersiniz, sizi tanıyorum.
Bu bir oyuncu değildi. Çok, çok ünlü biri de… Kendisini tanımış olmamdan mutlu olacak ki gülümsedi. O gülüşünü yakaladım. Bir tv. programında aklımda kalmıştı. Beyaz güzel dişleri, pembe dudaklarında, sarı röfle saçları, buğday teni… Evet bu o olmalıydı, eminim.
-Aaa öylemi!
– Evet, siz Zeynepsiniz. Zeynep Oral.
’90 lı yılların ortalarıydı. İnternet, sosyal medya yaygın değildi. Bir insan yazılarından dolayı böyle hemen tanımak olası değildi.
– Evet, nerden tanıyorsunuz?
-Yazılarınızdan. Özellikle insan ve tutuklu hakları yazılarınızdan.
-Çok teşekkür ederim, tanıştığıma memnun oldum.
-Asıl ban karşılaştığımızda memnun oldum ve tabi tanıştığımızda…
Zeynep hanıma onu nasıl tanıdığımı(zı), bizlerin kim olduğunu, bizler için yazdıklarının nasıl keyfle okuduğunuzu ve etkilerinin boğazımızda bir yudum su, midemiz de bir lokma ekmek olduğunu anlattım. Gamzeleri vardı, gülümseyince farkettim. Bu güzel anı bir hediye ile taçlandırdım. Ona, Bodrum, kayrak taşı üzerinde çalıştığım Sandro Botticelli’ nin “Minerva” Tablosunu hediye ettim.
Çok mutlu oldu, çok mutlu oldum.
Sevgi ile kalın
Memet Sönmez
31 03 2023
