Bir Kuş Kondu Kalbine
Oğlum Muharrem’e, doğum gününe…
benim olmayan bir kalabalıkta büyüyordum.
bedenimde tanımadığım çocukluğum…
denize düşen yüzün bir kandilde susmuştu, eriyordu gözlerim.
benim olmayan bir kalabalıkta çoğalıyordum
dağ susmuştu.
hayatı bir nehirde üflüyorlardı yüzüne.
bir nehirde doğdu sana seslenen ilk düş, ilk ses, ilk yolcu, ilk yaralı bahçe…
yüzündeki güller bir nehre düşmüştü o sabah
ilk yolu orada gittik.
denizden ödünç aldığımız yakamozu o nehre armağan eden parmakların bir yaslı parıltı gibiydi nefesimde.
kalbimde çoğalttım seni, bir çim tohumundan alıp düşlerini bir cumartesi akşamının tılsımında tarttım.
çok çocuk gördüm, çok çocuk gördüm de ilk defa senin soluğundaki derin kuyuda düşündüm.
annemin yüreğini ilk defa senin kalbinde tarttım, uykundaki derinliğe bakarken…
nasıl da bir ıssızlıksın sen oğul, nasıl da bir ıssızlık.
pencereyi aç, göğsünde bir nefes var, göğsünde bir anne seli…
göğsünde fiyakalı sözcükler dağılıyor.
harflere sığındım, yağmurlara sordum.
nedir bu kalbinde düşen senin, düşünce bir boncuk gibi bu kalabalıklara dağılan cam parçaları…
bu akşam bir başka dağılıyor yüzün, bir başka soluyor nefesin.
şu havra’nın ortasında duran beşikte sancılı hikâyeler doğuruyor adamın biri,
dünya çok küçük diyor ellerin,
ağlasan kırgınlıkların yitmez, sussan sözcükler hüzün doluyor.
mülksüz bütün düşler bizim
bütün anneler, yaslar, mendiller, bütün aşklar bizim oğul.
açtım pencereyi perdesinden habersiz bir kuş kondu kalbine.
Mazlum Çetinkaya
( “dağ suskunluğu” kitabından)
Ne güzel yazmışsınız. Yüreğinize ve o oğulun yüreğine sağlık.