Korkut Akın
“Böylece tersten bakıp dünyaya, yan konmuşum beşiğe.
Bu yüzden okumayı tersten sökmüşüm,
tersten söylemişim isimleri.
“Abab” demişim babama, “Enen” demişim neneme.
Anama ne desem deyim,
dönüp de bakmamış yüzüme.”
Kırmızının, bizim dilimizde altı karşılığı varmış… Ben birkaçını bilebiliyorum sadece: Kırmızı (zaten kendisi), kızıl, al, bir de kiremit. Her bir kırmızı kendince tanımlar içeriğini, alabildiğine yoğun ve alabildiğine farklı. Herkesin kırmızısı kendincedir kuşkusuz. Polat Özlüoğlu da kendi kırmızısını, “Günlerden Kırmızı” ile aktarıyor bizlere.
Sıcak, sımsıcak öyküler. İçine girdiğinizi anlamıyorsunuz bile, öyle sarıp sarmalıyor sizi. Yaşananların içinde olduğunuz için, siz değilseniz bile bir arkadaşınızın, bir tanıdığınızın, belki tanıdığınızın tanıdığının başından geçenler olduğu için biliyorsunuz. Bilinen şeyleri anlatmak zordur. Zor bir işe soyunmuşsa da yazar, anlatımında başarılı.
2015 yılında, Polat Özlüoğlu’nun, Notabene tarafından yayınlanan “Günlerden Kırmızı”sı, aradan geçen bunca yılda ne önemini ne de değerini yitirmiş… Bu kez İthaki Yayınları arasından yeniden okura sunuldu. Ülkenin yakın tarihine odaklanan acıyı ve isyanı birlikte taşıyan 12 öykünün yer aldığı “Günlerden Kırmızı”yla yazar, öyle bir dil yakalamış ki, öykü kahramanlarıyla birlikte o anı, o duyguyu, o tedirginliği hatta korkuyu okur da yaşıyor aynı düzeyde.
Acıyı, özellikle de acıyı…
İnsan gördüğünü unutmaz, unutsa da, bir yerlerinde kalır o… hele de acıysa, hele de zulümse; kazınsa da kanar içten içe, kaldı ki unutmak! Unutamadığınızda, bir şekilde aklınıza geldiğinde bir iç burkulması yaşatsa da acı, -kanıksanamaz kuşkusuz- sanki sizindir artık, sizin eliniz, kolunuz hatta bedeninizdir. Sanki yaşanan bunca acıya karşı toplumsal olarak –duyarsızlık demek yanlış olacaktır- tepkisiz kalmamızın nedeni bu acıyla iç içe olmak…
Polat Özlüoğlu, işkencelerden Cumartesi Annelerine, Dersim’den Maraş’a, Madımak’tan Gezi’ye, toplumsal mücadeleleri yalın bir dille, insanın içine içine sokarak anlatıyor.
Bozkırdaki başaklar gibi sapsarı
“Bakışları uzun süre camdan içeri sarkmış tül perdenin arkasında saklanmış” cümlesi, sokağa çıkma yasakları günlerinde, evlerindeyken bombalanan çoluk çocuk herkesin gözlerindeki korkuyu hissettiriyor. Bugün, sığınmacılara yönelik saldırıları yaşayanların gözlerinde büyüyenlerden farksız… Hani, tarih tekerrür etmezdi! Yazar, bilinçli bir şekilde kendisinin ödediklerini okurun da ödemesi için zorluyor bir bakıma.
O gün yaşanan acıları, dün tanklarla abluka altına alınıp, bombalarla yerle bir edilen, sadece kapısına değil içine de aklın alamayacağı denli çirkin, itici, kahredici sloganların yazıldığından ne farkı var bugün işyerlerinin yakılmasının, insanların tehdit edilmesinin, hatta öldürülmesinin… Özlüoğlu, unutmamıza izin vermiyor. Hem zaten değil mi ki, unutursak unutuluruz.
Benliğim, belleğim, duygularım…
Polat Özlüoğlu, öyküyü ilk haliyle koymamış kitabına, o kadar belli ki, üzerinde çok çalışmış, titiz bir çaba göstermiş. Doluya koymuş aldıramamış boşa koymuş dolduramamış, ama oluşturduğu öykü diliyle de okuru yakalamayı başarmış. Öyle insani, öyle içine işleyerek anlatıyor ki… “Ben bir daha hiçbir sayıyı hiçbir şeyle çarpmadım. Böldüm, topladım, çıkardım ama o geceden sonra çarpamadım.” Bu yalınlıkla siz sayfaları okurken içinizde duyuyorsunuz o korkuyu… dağları bekleyen o kopkoyu, kapkaranlık korkuyu.
Korkmak gerekiyor mu? Okur olarak siz korkmamalısınız. Çünkü Polat Özlüoğlu, sizin elinizden tutmaya hazır. Bakın uzattı bile elini…
Günlerden Kırmızı
Polat Özlüoğlu
Öykü
İthaki Yayınları, Temmuz 2024, 120 s.
