Tamer Arda!
Bu ne halin? Sana neler olmuş böyle? Saçın, sakalın birbirine girmiş. Üstün başın toprak içinde. Üstelik kurumuş, çatlamış yollar gibi toprak yüzeyin… Hayırdır, nereye gidiyorsun? Ha anladım, firari düşler peşindesin. İşte bu güzel!
Bugün canım seni çekti. 6 Haziran’ı beklemeden geldim. Aslında senin haberin yok, birkaç kez daha gelmiştim. Ara sıra gelirim kimseye haber vermeden. Senin bile haberin yoktu. O günü dün gibi hatırlıyorum. Karlı soğuk bir kış günüydü. Rüzgâr poyraz esiyordu. Önceki gün yağan kar, buza kesmişti. Baş ucundaki kara çam kozalaklarını düşürüyor toprağına. Rüzgar yüzümü kamçılıyordu. Burada, bu soğuk ve sessiz yerde ne yapıyorsun diye merak edip gelmiştim.
Derin uykuya yatmıştın. Toprağına kulağımı dayadım. Çok derinlerde atan kalbinin sesini içimde hissettim. Uyandırmak istemedim seni. Oturdum yamacına, bir yattığın yere bir gök yüzüne baktım. Sonra toprağına, sen diye, yastık gibi başında duran taşına dokundum. Halin, mutlak sessizlik içinde yüz yıllık yalnızlık gibiydi. Biz “yaşayanlardan” farklı değilsin yani. Biz her gün ölüyoruz eski güzel günlerimizi gerilerde bırakarak.
Kıskanıyorum seni. Bu büyük haksızlık! Sen hala genç yaşındasın, ya ben, biz?.. Genç olmanın sırrı ne? Yaş mı? Hayır, hayır her yaş bir ruh halidir. Onlarca yaş almışken genç ölebilirsin. Ah bilebilsen içimizde o kadar yaşlı var ki!
Tamer, Tamer’ im, baksana bazen ne hayal ediyorum biliyor musun? Çok garip, belki de aşırı duygusal… Mesela fırtınalı, soğuk gecelerde ansızın aklıma düşüyorsun. Bazen uyurken kan, ter içinde uyanıyorum. O an fırlayıp yatağımdan sana gelmek, toprağına uzanıp yatmak, o anı, o senin yalnızlığını hissetmek istiyorum. Mesela üşümek, titremek, ıslanmak gibi… Neler hissettiğini anlamak, sana biraz daha yakın olmak… Bunu yapar mıyım doğrusu bilemiyorum. Kim bilir belki bir gün, bir duygu yoğunluğuna bağlı, kafam senle güzel, senle uyanmışsa neden olmasın?
Amaaa, bugün seni kötü gördüm. Bu ne halin böyle? Sana neler olmuş? Saçın sakalın birbirine girmiş. Üstün başın ot, toprak içinde. Kurumuşsun, toprağın susamış, çatlamış. Tanımadığım böcekler dolaşıyor üzerinde. Bir solucan kıvrılıyor, biri düzeliyor. Binlerce bit, bir gül açmış ağacında… Bir arı şeker çalıyor papatyandan. Karıncalar yuva yapmış başucunda. Tespih böcekleri beni görünce ölü takliti yapıyorlar. Tanıdığım uğur böcekleri üzerime konuyor… Ne bu halin? “Yaşam” diyorsun, “Yaşıyorum” diyorsun, peki…
Aslında bizlerin de farkı yok. Halin, halimiz yani…
Yıkanmıyorsun herhalde. Ayrık otları, ne olduğu belli olmayan bitkiler… Meydanı boş bulmuş, yonca bitmiş, başak filizlenmiş bereketli toprağında. Mermerin kırılmış, resmin solmuş. Anlaşılan bir bakıma ihtiyacın var.
Haydi bakalım! Kolları sıvayalım. 6 Haziran için bahar temizliğine hazırlanmalıyız. Gençler, seni tanımayanlar, merak edenler, ardılların gelecek. Seni bu halinle göstermeyiz. Sen artık sen değilsin. Hemen ihtiyaçlarımızı not ediyorum. Mermer yapıştırıcısı ve temizlik malzemeleri, toprak kazmak için çapa, yaz kış açan çiçekler, transfer fotoğraf malzemeleri…
Gelmeden önce Osman Mehmet Önsoy’ a uğradım. Bugün onun işkencede katledilişinin ölüm yıldönümüydü. Bir grup arkadaş Sevgi ile andık. Osman’ ı hatırlarsın, gazetede haberi çıkmıştı “işkencede katledildi” diye. Bizim kardeş gruptandı. Sıkı devrimciydi. Ser’ini verdi sırrını vermedi. Biz o zaman dışarıda verimliliğimizin zirvesindeydik. Her şeyden önce sen yaşıyordun. Osman’ın katledilişine karşılık her semtte eylemler yapılmıştı.
İşte böyle Tamer’im. Osman’dan sonra teyzen Mediha’ya uğradım. Önceki gün yana yakıla beni aramıştı yine o çığırtkan, keskin ses tonuyla. Çocukken ondan korkardık biliyorsun. Yaşlandı be Tamer’im. Ama enerjisi yerinde. Anlattı anlattı anlattı… Dinledim. “gereği neyse yapacağım” dedim. Ellerini öptüm ve sana geldim. Kalk, silkelen… Ambarlı sahilinde, o denize girdiğimiz yerlerde balıkçı restoranları açılmış. İki tek atalım. Sana neler neler anlatacağım…
03 Haziran 2022
Memet Sönmez
